"Fate has ordained that the men who went to the moon to explore in peace will stay on the moon to rest in peace"

Stel, Armstrong en Aldrin waren op 21 juli niet veilig teruggekeerd van de maan en ze waren dood achtergebleven op Tranquility Base (of voor non-believers 'als ze waren achtergebleven in een woestijn ergens in Australië/Panama/Afrika'), dan had Nixon z'n speech op 18 juli al keurig klaar liggen. Hieronder die epische speech geschreven door de befaamde speechschrijver William Safire.

[click to enlarge]




Via Johan!

Design the copywriter's birthday card. They said

Via Hans

Social network les 1:

James Worthy

James Worthy schrijft Lekkere Stukken, bijzonder goed geschreven verhalen over zijn bevindingen op het slagveld/slachtveld van de vrijgezellen-liefde. HIER. Enjoy.



Via Mitch!

Spam is Poetry

Een bloemlezing van de verleidelijkste teksten uit de allerdonkerste kelders van de marketing... HIER.



Thanks Hans!

Stuff White People Like

Een hilarische en briljante blog devoted to stuff that white people like. Het is een goed beargumenteerd lijstje van de 73 meest favoriete dingen van een gemiddelde blanke m/v. Dingen als 'koffie', 'het hebben van een dubbele achternaam', 'film festivals', 'excuses maken', 'ironie', 'Michael Gondry' en 'Apple'. Zeker een half uur confronterend leesplezier: beginnen bij nr 73, HIER! beginnen bij de top 14, HIER.


Op #37: huizen opknappen


Op #63: (te) dure broodjes.

Via Tagbanger

Hoe word je onzichtbaar in het OV?

Een aantal van ons reist sinds kort met de trein. Dat is ons eerder overkomen. Een jaar of 8 geleden. Toen was het nog omdat we geen auto konden betalen. Nu zijn er andere redenen. Langzaam wennen we weer aan het half uurtje treinen en de veel te hete koffie (wáárom is die koffie eigenlijk zo heet? Je wilt die koffie al in Utrecht, maar pas rond Station Amstel kun je het een beetje drinken). We wennen aan de drukte, we voelen onze persoonlijke luchtbel kleiner en kleiner worden. We weten inmiddels echt wel dat we niet altijd kunnen zitten. En het is ok. Echt waar.

Maar als je eenmaal het krant/boek lezen-ipod luisteren-koffie kopje vasthouden-ding hebt omarmt en je niet meer zonder wilt, dan beginnen de problemen van het OV eigenlijk pas echt. Je komt namelijk op het station mensen tegen die je kent. In de auto toeterde je nog weleens naar elkaar (en stuurde je daarna een onzin-sms: hé, ik zag je nog rijden!). Maar op het station is het anders. Door de drukte zie je elkaar pas op het laatste moment en dan kan je geen kant meer op. Net doen of je elkaar niet ziet is een optie (en dan toch een smsje sturen met: hé ik zag je net lopen). Wegrennen is ook een mogelijkheid, maar ook dat is lastig, met die hete koffie. Meestal zit je aan elkaar vast, moet bij beide de ipod af, de krant opgevouwen en begin je aan een gesprek.. over hete koffie bijvoorbeeld.

Daarom pleiten wij voor een even afdoendend als sympathiek systeem dat we kennen van MSN en andere instant messengers. Het systeem dat zegt: ik ben er, ik ben niet beschikbaar, ik ben er niet, ik ben onzichtbaar, niet storen, etc.



Het Zesde Vlak gaat er druk mee aan de slag. Een eerste proef met een boerenzakdoek in de kontzak liep helemaal uit de hand. U hoort nog van ons.

Marokkaan

De bel gaat gisteravond. Een Marokkaanse jongen staat voor de deur. 'Ik ben de bezorger van uw NRC Next en ik wens u een gelukkig nieuwjaar'. Ah, geweldige krant, die altijd droog op de mat lag dit jaar. Dus ik ren vrijwillig naar mijn portemonnee. Ik kan maar 4 euro vinden en weet echt niet of dat genoeg is - heb ik ook altijd met collectes en sponsorloopkinderen. Ik geef het hem, bedank hem en wens hem ook een gelukkig nieuwjaar.
Maar dan zegt hij met een brede grijns op z'n gezicht: meneer, ik heb nog een vraagje voor u. U hebt toch een BMW? 50 gedachtes schieten door mijn hoofd. Hoe weet hij dat? Is 4 euro echt zo weinig, dat ie nu iets met die BMW van plan is?! Of denkt ie: die patser met z'n beemer kan maar 4 euro missen? Ik zeg, eerlijk, maar het klinkt vreselijk ongeloofwaardig: 'niet meer'. O, zegt hij met een nog bredere grijns, u hebt toch ook een 2e auto, een Clio? Ik schrik weer. Fuck, had ik maar 10 euro in huis! Of 20! Ik zeg, weer eerlijk, maar het klinkt nu echt belachelijk: niet meer. Hij is even stil. Hij voelt mijn wantrouwen. Dan zegt ie: "U had een paar maanden geleden uw sleutels in de voordeur laten hangen. Waarschijnlijk de hele nacht. Ik kwam om 6u 's ochtends en zag de sleutels. Heb even op het knopje gedrukt. Zag dat eerst de BMW die voor de deur open schoot en daarna ook de Clio even verderop. En ik dacht, die sleutels wil meneer vast niet verliezen. Dus ik heb de auto's weer op slot gedaan en ze door de brievenbus gegooid". Ik stamel iets als 'dan wens ik je nu echt een heel gelukkig nieuwjaar'. Alsof mijn eerste gelukwensen helemaal niet gemeend waren. Ik doe de deur dicht... Schaamrood op de kaken: 4 euro was echt veel te weinig. Kan iemand Geert Wilders een mailtje sturen? Dat het goed komt.

H2OPE

Eén van de meest interessante/hoopvolle dingen van 2007 - ja, het einde van het jaar schreeuwt ook bij ons om eindlijstjes, terugblikken en afsluiten - is de Solar Bottle van Jan van Mol. Zeker in het kader van 'we moeten nu echt wel iets concreets gaan doen aan het beter maken van de wereld'. Schoon drinkwater is dan natuurlijk een mooi begin.



De Solar Bottle maakt het mogelijk om heel snel vervuild water te desinfecteren. Hoe werkt het? De ene kant van de fles is transparant en zorgt voor maximale opvang van UV stralen. De andere kant is van aluminium. Dat zorgt er weer voor dat de temperatuur in de fles snel stijgt, waardoor de bacteriën worden gedood. Dit is heel simpel het verhaal van de Solar Bottle. Het kan trouwens nog simpeler: vervuild water in de fles, fles 6 uur op het dak leggen in de zon, schoon water. Het ding schijnt ook nog eens heel betaalbaar te zijn.

Het ontwerp won eerder al de eerste prijs bij de INDEX Award 2007. Wij stellen voor dat 3FM een deel van het geld dat zij ophalen met hun De Wereld Schreeuwt Om Drinkwater-actie in dit product steekt...

Via Sign of the Times.

Garnalenkroketjes & Anal Bleaching

Gisteravond waren wij uitgenodigd op de Millionair Fair. En op zo'n beurs rondlopen maakte een mengelmoes van emoties bij ons los: fascinatie, afgunst, ongeloof, jaloezie en medelijden - om er maar eens een paar te noemen.


Vlnr: rijke mensen en mensen die rijke mensen kennen.

Emile Ratelband bleek zichzelf opnieuw te hebben uitgevonden en is nu bezig met eugenetica. Hij gaf ter plekke een clinic voor een handjevol toehoorders: heeft iemand grote oren, dan is ie onbetrouwbaar. Heeft ie een hoekige kaaklijn dan is ie 'geestelijk bezig met gevoelens'. Toen maakte de emotie 'hoofdschuddend weglopen' zich van ons meester.

We hebben staan staren, zwijgend, met open mond bij de nieuwste Riva. We spraken Yves Gijrath's vader - een grote held, die ons uitlegde dat als het KNMI een buitentemperatuurstijging voorspelt van 1 graad, dat dan de drankindustrie 1% meer omzet maakt. Dus dat als we Erwin Krol omkopen, etc. Maar we zagen ook Regilio Tuur - die daar net zoveel te zoeken heeft als wij natuurlijk, Judith Osborn - die haar garnalenkroketjes niet op eet - en veel mensen die er niet uitzagen alsof ze veel geld hebben. Maar dan hoor je weer dat dat dan juist de allerrijksten zijn. Verwarrend en boeiend tegelijk, zo'n beurs.

We zagen zoveel (natuurlijk was er ook een Nikon Campho stand) dat we in eerste instantie helemaal niet opkeken van de APB. De Anal Portable Bleacher van het bedrijf Palm Bleach, een van de rijzende sterren aan het Beauty firmament. De ABP past in elke damestas, en manbag natuurlijk! Bleachen kan nu dus echt overal. Plezier ermee.



Is dit dan uiteindelijk dé kerstkadotip?

Ken je plek

We delen de wereld graag op in overzichtelijke hokjes. En de makkelijkste manier om dat te doen is op de 'er zijn twee soorten mensen'-manier. Bijvoorbeeld: je hebt mensen die kinderen hebben en je hebt mensen die ze niet hebben. Die wetenschap voorkomt moeilijke gesprekken met wederzijds onbegrip.

In het OV gaat deze twee soorten mensen-regel ook op: mensen die in de ochtendspits de plek op het perron weten - die staan precies ter hoogte van de deuren als de trein tot stilstand komt - en je hebt mensen die dat niet weten. Als je 'het' hebt, scheelt dat een zitplaats. Als je het niet hebt zit je op de overloop (de 3e klas). 'Het' is een gevoel. De trein komt binnen en razendsnel scannen we - dit is nano seconde werk - z'n lengte, z'n snelheid en het aantal passagiers, we verrekenen we het tijdstip en we weten dan precies waar we moet staan. De trein stopt, de deuren gaan open, korte knik naar 'soortgenoten', de passagiers komen naar buiten en wij lopen naar binnen. Sommigen van ons weten dan ook nog zonder kijken of je boven of beneden moet gaan zitten... Wij gokken daarbij dan weer altijd verkeerd.



Zij weten natuurlijk ook altijd waar de trein stopt.

De behoefte om te geloven

Een geweldig verwarrend boek: 'Alison Jackson Confidential' van Alison Jackson. Dubbelgangers van BW'ers (Bekende Wereldburgers) gefotografeerd in compromitterende of onthullende situaties. Je kijkt naar de platen en je weet dat ze niet waar zijn. Maar toch geloof je ze of wíl je ze geloven... als een soort reflex. Erg interessant.

Use The Vorce

Het is ongelofelijk wat een V-tje op het rever doet voor mensen. Menigeen heeft er z'n zelfvertrouwen mee hervonden. We zien het bij clubs, bij concertzalen, winkelcentra en parkeerterreinen. Ge-V-de mannen en vrouwen staan rechtop, fier in de striemende wind en stralen een 'stukje' autoriteit uit. Geweld en agressie hebben ze niet nodig, ze hebben de zekerheid van de V.

Het Zesde Vlak stelt daarom voor om allemaal zo'n ding te gaan dragen. Nederland kan het gebruiken volgens ons. Hoeven we ook niet meer te vragen aan die ietwat opruiende man met dat haar of hij onze zaakjes op komt knappen. Gewoon iedereen (zoals The Sugarhill Gang het ooit zei: the black and the white, the red and the brown, the purple and yellow) een V. Iedereen zeker, niemand bang. Knip 'm uit - eerst printen hè? - en plak 'm op.

Midlijfblad

Het Zesde Vlak denkt met iedereen mee. Dus ook met de Man met de Midlifecrisis. Daarom lanceren wij het magazine Get A Life. In Get A Life staan must-read artikelen over o.a. het verven van je haar, de beste echtscheidingsadvocaten, de mooiste plekjes voor een pied-a-terre en spijkerbroeken die wél bij je veranderde lichaamsbouw passen. Maar het tijdschrift geeft ook antwoord op moeilijke vragen als: hoe voorkom je 'helmhaar' op de motor? Hoe deal je met pijnlijke situaties in de nachtelijke horeca ("komt u uw dochter halen?")? En hoe lijk je 15 jaar jonger op de webcam?

Geen man loopt te koop met deze o zo moeilijke fase. Sterker, het moet allemaal juist vreselijk vanzelfsprekend lijken. Daarom zal elke cover van Get A Life onherkenbaar 'undercover' zijn en qua vormgeving een bijdrage leveren aan dat felbegeerde nonchalante jong van hart-zeitgeist-je ne sais quoi-gevoel.

De cover van het eerste nummer:



Overigens zal het lettertype van het binnenwerk van Get A Life groot genoeg zijn om zonder leesbril te kunnen lezen. Geïnteresseerden gaan vandaag nog naar www.getalife.to

HET TAG ON FESTIVAL

(een uur na de ADCN Jaarprijzen Uitreiking)

De tag on. Redder van menig Strak Idee. Brenger van moeilijke boodschappen als ‘nu ook in de smaak aarbeien met zalm’. En het garantiebewijs dat elk telefoonnummer en elk www-adres voor meer informatie wordt onthouden. Een festival als eerbetoon is wel het minste wat we terug kunnen doen voor deze bonsai in het commercialwoud.

Een goeie tag on heeft een dienende, versterkende rol en verhoudt zich tot de hoofdcommercial als een vergrootglas tot de zon. Een goeie tag on is een directie sercretaresse, een bijrijder, een wing-man, een Michael Boogerd, een fluffer. Maar alleen de allerbeste maken kans op de Gouden Extra Uitzendkopie tijdens Het Tag On Festival.

Dus, stuur jouw tag on vanaf 1 november in naar Het Zesde Vlak.


Een commercial en z'n tag on in actie.

Vergeet niet jouw tag on in te sturen vanaf 1 november naar Het Zesde Vlak.

De Macht Van Een Mening

Het Zesde Vlak leest regelmatig een recensie. En we laten ons er ook vaak door leiden. Maar we weten helemaal niet zeker hoe betrouwbaar die recensies en recensenten eigenlijk zijn.

Daarom geven we binnenkort het boekje De Recensent Gerecenseerd (ISBN 9789024522065) uit. Het boekje geeft afgewogen recensies over de betrouwbaarheid van 180 recensenten, o.a.: Max Pam, Gijsbert Kamer, Leon Verdonschot, Pierre Wind, Wim de Jong, Arjan Peeters, Norbert Pek, Sven Schlijper en Elsbeth Etty. Elke recensent krijgt een aantal sterren toebedeeld, zodat de lezer in één oogopslag waar hij of zij aan toe is:

* = Betrouwbaar als de verklaring van een gevangene in Guantanomo Bay.

tot en met:

***** = Vertrouw hem/haar qua smaak zoals Stevie Wonder z'n kapper vertrouwd.

Customers Who Bought This Item Also Bought
Johan Vlemmix - 'Dagboek van een Eendagsvlieg'
Marcel van Dam - 'Mijn 4 nuchtere dagen'
Wieteke van Dort - 'Hallo, kent u mij nog?'
Daan Schuurmans - '50 kleurplaten voor op de set'

Te laf voor de manbag

'Reclamemensen' kijken natuurlijk altijd mee over de schouders van het tijdsbeeld. En mode hoort daar zeker bij. We zijn niet super-hip, wij gaan 'actueel' gekleed. We weten bijvoorbeeld nu al dat de espadrille dé hit wordt van Zomer 2008. Maar vandaag willen we het hebben over iets wat ons nu opvalt op straat: de manbag. Meestal gezien als klein-formaat schoudertas (maar ook al gespot in de nog explicietere variant: het lederen polstasje). De mannentas is absoluut een fashion-item, maar hij biedt ook functionaliteit. En dat is goed.

Want we hebben een telefoon, een portemonnee (tenminste... waar is die eigenlijk?!!!) en ook gewoon klein- en papiergeld in de broekzak. We hebben een ipod, een serieuze sleutelbos, een lenzendoosje, een Vicks Inhaler, visitekaartjes, een portemonnee (pfff...we hebben 'm gevonden hoor! Onderin de tas!). We hebben een trajectkaart, een geldig legitimatiebewijs en we hebben de neiging om minstens 6 x per dag te denken dat we beroofd zijn (op straat, in de trein of door de werkster). En dat komt natuurlijk weer door die laptoptas, die spijkerbroek en die winterjas die alledrie veel te veel zakken hebben.

Ons leven schreeuwt om een manbag. Eén enkele beslissing en we zouden te allen tijden weten waar iets is. Op het moment dat we denken 'o jee, waar is...?', weten we 't eigenlijk al: in de manbag. Maar weet je wat het is? Al die voordelen en toch durven we het niet. We zijn te laf voor de mannentas! Zegt deze angst voor de mannentas iets over onze mannelijkheid ? Wordt deze erdoor ondermijnt? Of zijn we niet man genoeg? Of zijn we toch niet zo modieus als we dachten? Zijn we bang zijn dat we er niet mee weg komen? Zoals ons achtereenvolgens is overkomen met het tuinpak, de truckerspet en de wortelbroek. Dit houdt ons nu al weken bezig ...

Hoe word je onzichtbaar in het OV?

Een aantal van ons reist sinds kort met de trein. Dat is ons eerder overkomen. Een jaar of 8 geleden. Toen was het nog omdat we geen auto konden betalen. Nu zijn er andere redenen. Langzaam wennen we weer aan het half uurtje treinen en de veel te hete koffie (wáárom is die koffie eigenlijk zo heet? Je wilt die koffie al in Utrecht, maar pas rond Station Amstel kun je het een beetje drinken). We wennen aan de drukte, we voelen onze persoonlijke luchtbel kleiner en kleiner worden. We weten inmiddels echt wel dat we niet altijd kunnen zitten. En het is ok. Echt waar.

Maar als je eenmaal het krant/boek lezen-ipod luisteren-koffie kopje vasthouden-ding hebt omarmt en je niet meer zonder wilt, dan beginnen de problemen van het OV eigenlijk pas echt. Je komt namelijk op het station mensen tegen die je kent. In de auto toeterde je nog weleens naar elkaar (en stuurde je daarna een onzin-sms: hé, ik zag je nog rijden!). Maar op het station is het anders. Door de drukte zie je elkaar pas op het laatste moment en dan kan je geen kant meer op. Net doen of je elkaar niet ziet is een optie (en dan toch een smsje sturen met: hé ik zag je net lopen). Wegrennen is ook een mogelijkheid, maar ook dat is lastig, met die hete koffie. Meestal zit je aan elkaar vast, moet bij beide de ipod af, de krant opgevouwen en begin je aan een gesprek.. over hete koffie bijvoorbeeld.

Daarom pleiten wij voor een even afdoendend als sympathiek systeem dat we kennen van MSN en andere instant messengers. Het systeem dat zegt: ik ben er, ik ben niet beschikbaar, ik ben er niet, ik ben onzichtbaar, niet storen, etc.



Het Zesde Vlak gaat er druk mee aan de slag. Een eerste proef met een boerenzakdoek in de kontzak liep helemaal uit de hand. U hoort nog van ons.

The Fine Art of ... Watch Advertising

In 5 simpele stappen

Stap 1. Google een luxe packshot van een duur horloge (of een duur packshot van een luxe horloge).

Stap 2a. Google vervolgens een foto van een bekende acteur.

(Eventueel Stap 2b. Vervang de acteur voor een groot, snel, stoer vervoermiddel of een breedgekaaklijnd mannelijk fotomodel).

Stap 3. Plak ze in Photoshop bij elkaar. Kies voor een passende achtergrond, waarbij zwart = stijlvol, lucht = dromerig, woestijn = post-apocalyptisch, zwart/wit = tijdloos, wit = wit.

Stap 4. Als je tijd over hebt bedenk je een heading. Bij voorkeur een inescapable logic in combinatie met het woord time. Voorzetjes: The Future of Time is Only Seconds Away. Of: If You Don't Watch Time Carefully It Will Slip Away. Maar ook andere Grote begrippen als State of Mind of The Next Generation zijn zeer bruikbaar.

Stap 5. Mail het resultaat naar ons: hetzesdevlak@houdini-amsterdam.nl.

Hieronder vind je de inzendingen die we tot nu toe hebben ontvangen:

HOUDINI heeft een blog

Pfff... een blog. Er zijn er al zoveel. Iedereen heeft een blog. We zagen laatst zelfs een blog over blogs. Iedereen vertelt alles. Vroeger was je nog bang dat er in je dagboek werd geneusd, nu wil je juist dat je gelezen wordt. En in iedere blogger schuilt natuurlijk de stille hoop dat ie ontdekt wordt door iemand van een krant of een tijdschrijft. Of door iemand van een wel goed gelezen blog en dat die dan zegt: wat kan jij lekker voor de vuist weg bloggen, kom je bij ons bloggen? Of: we willen al je blogs bundelen en uitgeven! Wij van Het Zesde Vlak hopen natuurlijk ook op zo'n wereld wijd wonder.

Het Zesde Vlak gaat niet noodzakelijkerwijs over reclame (Het Zesde Vlak is zelfs niet eens noodzakelijk). Het gaat wel over dingen die we belangrijk genoeg vinden om te vertellen, te laten zien, mee te koop te lopen, aan de kaak te stellen, te proberen en te onderzoeken. Zoals vrijwel alles een uitdaging in zich heeft, heeft een blog dat natuurlijk ook: interessant blijven (heeft het dus tóch iets met reclame te maken). We hopen dat het ons lukt.